Machtkloof tussen politiek en burgers steeds groter.

- machtarrogantie van onze politici -

Onze maatschappij ligt op een fatale koers; wij leren niet van de geschiedenis, zelfs niet van de meest recente die nu nog aan de gang is. Onze politici brengen vooral schijn aanpassingen voort: woorden, geen daden. Een enkel voorbeeld:
Nadat decennia lang de politici de burgers klein gehouden hebben, behalve in verkiezingstijden waar ze uit hun dak gaan om zich in te likken bij de burgers ("ik wil zo graag hun meningen leren kennen"), hebben ze nu een verbaal offensief geopend voor burger-betrokkenheid, burger-participatie): jij burger, bent zelf verantwoordelijk voor je persoonlijke budget in de gezondheidszorg, voor je energierekening, voor anti-terreur acties (boe roepen, een doodschop geven, waarschuwen tegen rugzakken, tasjes, verdachte personenen, ...). Tien jaar lang hebben de politieke leiders niet geluisterd naar waarschuwingen van hun eigen inlichtingendiensten, nu moeten de burgers het doen. Dit wat betreft de woorden.

Nu de recente daden van het politieke leiderschap. Een referendum over de zogenaamde Europese Grondwet werd knullig gelanceerd. Een minister (Laurens Jan Brinkhorst) uitte zich publiekelijk (wel moedig, maar ook machtarrogant) dat we (lees de politici) dit beter niet hadden kunnen doen omdat de burgers dit complexe probleem niet kunnen overzien. Dan kunnen deze burgers dus helemaal niet de - veel complexere - rij van problemen waarover zij bij verkiezingen voor de Tweede Kamer indirect oordelen via de politieke partijen en hun programma's, overzien. En zou de heer Brinkhorst subiet dienen af te treden als minister; want dat is hij geworden door de oordelen van diezelfde incompetente burgers.

Na het fouten festival van het Europa-referendum, kwamen de politici met geschokte koppen opduiken met een vondst ("wij politici luisteren goed naar de burgers en begrijpen de signalen uit de samenleving best hoor"): met veel publiciteit werd een brede maatschappelijke discussie van de politiek met de burgers aangekondigd. En dan delen Kabinet en Tweede Kamer (los van elkaar?) publiekelijk mee, dat dit niet doorgaat. Zonder enig overleg met de andere partners, de burgerij. Dat deel van de burgerij dat nog iets verwachtte van de bedoelingen van de leidende politici, weet nu - weer - dat hun woorden en daden elkaar niet dekken. Waar zijn de rebellen binnen de politieke partijen die hun verontwaardiging uiten over deze voortgezette machtarrogantie van het politieke leiderschap?
Begin jullie eens, politieke leiders, een smalle discussie onder elkaar over hoe je nu eigenlijk denkt over betrokkenheid en participatie van burgers, over hoe je hun capaciteiten wèl goed kunt aanspreken, hoe je denkt over je eigen capaciteiten inzake maatschappelijk leiderschap?