Personal coaches; een zwaktebod?

door Mauk Mulder

In recent onderzoek bleek dat èèn op de vijf directeuren er een personal coach op na houdt. Ook de hoogste politici (ministers, staatssecretarissen) worden vaak door peco's ondersteund.
Deze coaches zijn vaak langdurig gecontracteerd. Zij worden vaak niet privé betaald, maar uit de kas van bedrijf of instelling.

Het is zaak dat deze bedrijven/departementen openbare verantwoording afleggen: hoe lang bestaat het verband al, tegen welke prijs; wie betaalt, wat is de omschreven doelstelling; wat is de -beoogde- bijdrage van de personal coach? Het verhullen van zwakheden? Het gaat immers om directe of indirecte gemeenschapsgelden.
Functionarissen aan de top worden gehonoreerd om hun taken te vervullen. Als zij dat niet kunnen zonder langdurige, persoonlijke ondersteuning, zijn ze niet geschikt voor hun functie. Leiderschap in bedrijven en instellingen is geen privézaak; leiderschap is deel van het "social system" en wordt tezamen met anderen uitgeoefend.
Begeleiding daarvan (coaching), moet dus, in het algemeen, gericht zijn op het leiderschapsteam.

De Nrs. Twee worden echter niet persoonlijk gecoached. Hoe past persoonlijke coaching van Nr. Een dan in een open samenwerking in de top?
Het apart -langdurig- coachen van Nr. Een past dus niet. Echt wederzijds open overleg van Nr. Een met zijn (haar) naasten is prettiger en vooral veel effectiever.